Einde van een tijdperk.

Het einde van een tijdperk.

Dit klinkt misschien heftig, maar zo voelt het wel.
Tijdens mijn laatste bezoek aan Roermond ben ik er heel bewust van geworden dat het niet meer “mijn” stad is.

Ik accepteer nu dat het anders is sinds ik er niet meer woon of werk.
Ben ook iedere keer blij als ik weer naar huis mag.

Dus ja, ik kom en ga wanneer ik wil, en plan niks meer.
Wil je dat ik op een bepaald moment in de “stad” ben dan mag je me altijd uitnodigen, echter ik ga niet meer vragen en zoeken naar mensen die misschien tijd hebben.

Dit alles is te verwachten na 4 jaar, maar komt voor mij misschien toch onverwacht.
Voor mij kwam het al althans als een koude douche.

Waarom zul je vragen..?

Simpel:

10 jaar wonen en werken resulteert in een herkenning.
Nu zit ik op een terras en geen mens die aan mij vraagt hoe het gaat, wat ik nog doe of wat dan ook.
Een castelijn of ober behoort dat gezien zijn werk wel te doen, maar deze zijn er schijnbaar niet.

Voor andere ben ik een een geld of sigaretten – boom.
Deze mensen kennen me wel maar ben ik een goedkoop dagje uit.

Dit in combinatie dat niemand mij belt of komt opzoeken, al was het als springplank naar of na een dagje Amsterdam, moet ik toch realiseren dat uit het oog uit het hard is.

Ik wens iedereen veel geluk en succes.
Bedankt voor de tijd die we samen hadden, maar ik ga verder.

Crit0ffline voor Roermond

Geef een reactie